Toch maar weer pasta

Hetzelfde gebeurt bij veel mensen met nieuwe technologie. Bij mij ook. Ik adviseer bedrijven over technologie en innovatie. Ik gebruik dagelijks AI, en volg nieuwe ontwikkelingen op de voet. Maar thuis heb ik geen slimme thermostaat, ik praat niet tegen Siri en mijn laptop zet ik privé eigenlijk alleen aan om deze column te schrijven. 

Het is niet dat ik niet nieuwsgierig ben. Op mijn werk gebruik ik Copilot en ik ben benieuwd hoe het is om met Cowork aan de slag te gaan. Wat zou ik kunnen automatiseren en wat zou dat opleveren? Maar toch is, net als met het kookboek, de drempel om dat privé in te richten tot nu toe te hoog. Nou kan ik denken dat ik bijzonder ben, maar de ervaring leert dat mijn beperkingen teleurstellend gewoon zijn. Het kost tijd en moeite om uit onze comfortzone te stappen. 

Dit is ook waar de tegenstrijdige berichten over AI vandaan komen. Aan de ene kant lees je dat AGI binnen handbereik is en dat developers geen code meer hoeven te schrijven. Aan de andere kant wordt de economische belofte van AI niet ingelost, zeker niet als je het afzet tegen de miljarden aan investeringen die erin gepompt worden. 

Die tegenstrijdigheid is minder vreemd dan hij lijkt. Technologie ontwikkelt zich exponentieel, adoptie kost tijd. Wij hebben gewoontes, twijfels en weerstand, we moeten nieuwe tools leren gebruiken en vertrouwen. Bedrijven moeten voldoen aan wetgeving en moeten hun policy en proces aanpassen.  Dit patroon is niet nieuw. Cloud computing was technisch al jaren klaar voordat de meeste organisaties de stap zetten. De technologie rent vooruit, de mens wandelt erachteraan. 

Adoptie vraagt geen technische roadmap, maar een menselijke. Het vraagt geduld en het eerlijke besef dat gedragsverandering tijd kost, ook bij jezelf. Als leiders moeten we ons bedrijf aanpassen, en we moeten beseffen dat medewerkers tijd nodig hebben om zich aan nieuwe ontwikkelingen aan te passen. 

Voor onszelf zullen we af en toe streng moeten zijn en toch dat kookboek openen.