Lock-in en lock-through

In haar nieuwe boek beschrijft Brené Brown dit fenomeen als lock-in en lock-through power. Lock-in gaat over de mentale bubbel waarin je zit, de context van werk, vakantie, crisis of focus. Lock-through is een metafoor uit de scheepvaart. Een schip dat door een sluis gaat, moet eerst het waterniveau laten zakken of stijgen voordat de deur open kan. Dat proces heet in het Engels locking through. 

Vergelijk het met thuiskomen. Je vaart aan op het hogere waterniveau van je werkdag: deadlines, beslissingen, sociale dynamiek (locked-in). Je stapt thuis de sluis in. Maar voordat het waterpeil kan zakken, voordat je kunt ontladen, wordt er al verwacht dat je reageert op het lagere waterniveau van thuis. Dat levert irritaties op die moeilijk uit te leggen zijn. Soms kan je daar overheen stappen, maar als je een zware dag hebt gehad, kan het de avond verpesten. 

Dit gebeurt niet alleen thuis. Op het werk doen we dit de hele dag door. Van strategisch overleg naar even snel een operationele vraag. Van een moeilijk gesprek met een medewerker naar een besluit over budgetten. Hoe meer focus en emotie, hoe moeilijker het switchen is. We verwachten dat mensen direct kunnen schakelen tussen contexten, zonder tijd om te lock-through’en. Dat kost energie en levert veel stress op. 

Het kan niet in elk geval situatie, maar idealiter neem je de tijd voor de lock-through. Voor de één is dat een half uur stilte, andere kleren aan. Voor de ander bewegen, of even ongefilterd vertellen. Als twee mensen iets anders nodig hebben, werkt het beter om eerst één iemand volledig te laten ontladen dan allebei half. Een sluisdeur open forceren terwijl het waterniveau niet gelijk is, kost enorm veel energie en die impact echoot lang na. 

Lock-through is geen luxe, het is broodnodig onderhoud. En als je het structureel negeert, betaal je de prijs in energie en sfeer.