The nanny

Direct na aankomst toog hij naar het dichtsbijzijnde bagagepunt. Tijdens zijn wandeling naar het opgegeven adres werd de buurt almaar slechter. Hij voelde zich steeds meer unheimisch, en het was alsof er op een heel andere manier gretig naar zijn bagage werd gekeken. Aangekomen bleek het adres Le Greenshh te zijn, een firma gespecialiseerd in cannabis en wellness. 

Niemand deed open. Hij wachtte twintig minuten. Deze koffieshop is – begrijpelijk - pas vanaf twee uur in de middag open. Alsof het gescript was kwam een bewoner uit het naastgelegen pand naar buiten met een kinderwagen. De bewoner kende de eigenaar, en zou hem even bellen. Maar of hij dan wel even op de baby kon passen. Hij zwaaide en lachte naar de baby en zong zachtjes liedjes voor het kleintje. Hij was ineens zelf nanny geworden! Na een kleine tien minuten kwam het nieuws: de eigenaar kwam niet voor twee uur. Daarmee werd zijn reservering waardeloos: dan moest ie alweer weg. 

De Fransman bood aan de bagage in zijn entreehal te stallen. Daarna liepen ze gedrieën op naar het centrum en maakten plannen om elkaar rond twee uur in de middag weer te treffen zodat hij door kon reizen naar Amsterdam. 

Opgelucht ging mijn kennis toeristendingen doen. Maar naarmate de tijd vorderde, bekroop hem een benauwend gevoel dat hij al zijn spullen aan een volstrekte vreemde had afgegeven, die vertrouwen had gewekt via dat kindje. Het zou zijn verdere reis volledig ruïneren. Was dit niet een grote babbeltruc, en was hij er met open ogen ingelopen? In blinde paniek was hij al om één uur terug en ging in een café in de buurt zitten wachten. Rond de afgesproken tijd belde hij aan. Zijn bagage stond er nog, de baby werd gehaald, en gezamenlijk wandelden ze naar het station om zeker te zijn dat hij niet zou verdwalen en de trein zou missen. 

Nannybag is echt een leuke IT-innovatie, maar de partner-betrouwbaarheid kan nog beter. Na dat oppassen heeft hij zijn bagage nooit meer bij de Nannybag-service achtergelaten.