Installaties bouwen en onderhouden met steun van verouderde informatiesystemen is een strategisch risico

Zowel in de projectfase (nieuwbouw) als in de beheerfase (bestaande assets) vormt betrouwbare informatie de ruggengraat van de operationele controle. Wanneer de onderliggende systemen verouderd of slecht geïntegreerd zijn, ontstaat een onacceptabele kloof tussen ontwerpintentie en de operationele realiteit.

In projecten leidt dat tot twijfel en overdrachtsproblemen: wat is as designed, wat is as built en wat is uiteindelijk as maintained? In onderhoud leidt het tot inefficiëntie en onzekerheid: zijn alle wijzigingen in de tekeningen en onderliggende systemen verwerkt?

Configuration Management behoort deze keten te sluiten. Wanneer CM-systemen dat proces echter niet afdwingen, wordt configuratiebeheer afhankelijk van individuele discipline en daarmee neemt de kwetsbaarheid toe. De oorzaak ligt echter zelden in onwil bij de uitvoering.

Workflow zonder draagvlak

Het echte probleem ontstaat wanneer een systeemvernieuwing niet wordt benaderd als organisatieontwikkeling. Nieuwe software zonder procesanalyse leidt tot een workflow zonder draagvlak. De techniek verandert wel, maar niet het (vereiste) gedrag!

Een duurzame inhaalslag vraagt iets anders, namelijk een gezamenlijke herinrichting van informatieketens. Dat betekent dat engineers, maintenance-specialisten, documentcontrollers, informatiebeheerders en projectleiders vanaf het begin invloed krijgen op ontwerp en inrichting van systemen. Hun praktijkervaring is dé randvoorwaarde voor het uiteindelijke succes.

Dat betekent dat informatie- en assetmanagement expliciet moeten worden geherpositioneerd van een ondersteunende naar een strategische functie.

Digitale volwassenheid blijft achter

In de afgelopen vijftien tot twintig jaar lag bij de toezichthouder de focus van inspecties en audits vaak op zichtbare veiligheid en compliance op papier. Dit terwijl het om de digitale infrastructuur had moeten gaan, die integriteit, traceerbaarheid en configuration management borgt. Helaas bleef het bij adviezen, terwijl handhaving en doorzetting op systeemniveau plaats hadden moeten vinden. Hierdoor bleven organisaties achter in digitale volwassenheid, terwijl de operationele en veiligheidsrisico’s toenamen.

Een achterstand van vijftien tot twintig jaar betekent eenzelfde kloof in technologische ontwikkeling. Die kloof groeit bij elke nieuwe investering, uitbreiding of modernisering van een installatie.

Wie vandaag moderne installaties ontwerpt maar vertrouwt op verouderde informatiesystemen, creëert een structurele spanning tussen ambitie en realiteit. Bestaande assets onderhouden zonder geïntegreerd configuratiebeheer betekent een (té) grote afhankelijkheid van impliciete kennis bij medewerkers.

De keuze is helder: óf informatiebeheer blijft een ondersteunend systeem óf het wordt erkend als integraal onderdeel van technische beheersing.

Informatiebeheer vereist een volwaardige strategische positie

Concreet betekent dit dat informatiebeheer een volwaardige strategische positie krijgt, vergelijkbaar met CIO-niveau of senior informatieprofessionals met directe toegang tot de directie en een mandaat over beleid, standaarden en investeringsprioriteiten. Tegelijkertijd maken ervaren informatieprofessionals integraal deel uit van project- en developmentteams bij nieuwbouw en software-implementaties, waarbij ze kennis over praktijk, procesinrichting, informatiemanagement en datastandaarden inbrengen. Zo ontstaat een onbreekbare bottom-up én top-down verbinding.

Want in een sector waar veiligheid en continuïteit leidend zijn, kan het fundament niet uit een vorig tijdperk stammen!

De inhoud van dit artikel weerspiegelt de persoonlijke visie van de auteur.