3 misvattingen over lokale cloud-initiatieven

Individueel kan geen enkel bedrijf op tegen de schaal van partijen als Microsoft, Amazon of Google, maar de Nederlandse IT-sector opereert al lang niet meer als losse eilandjes. Nederlandse IT-partijen bundelen steeds vaker hun infrastructuur, kennis en dienstverlening om een schaalbaar, open en volwaardig autonoom cloudplatform te bieden. Deze initiatieven worden steeds concreter, en bieden een daadwerkelijk werkend antwoord op de drie meest gehoorde overtuigingen die ons Calimero-denken in stand houden.

Misvatting 1: We missen de schaalgrootte

Een veelgehoord bezwaar tegen lokale aanbieders is dat ze te klein zouden zijn voor de zware eisen van met name de overheid en grote organisaties. De denkfout is dat hierbij vaak wordt gekeken naar individuele aanbieders, terwijl dit argument niet opgaat als we uitgaan van de gebundelde kracht van de Nederlandse IT-sector.

Zonder de dagelijkse dienstverlening van de grote Nederlandse IT-dienstverleners en cloudproviders zou een aanzienlijk deel van Nederland simpelweg stilstaan. Nederland beschikt over een extreem dicht netwerk van tientallen moderne, grote datacenters. Gezamenlijk vertegenwoordigen de toonaangevende lokale partijen miljarden aan omzet en meer dan 13.000 medewerkers. De datacapaciteit, de redundantie en de technische expertise om de grootste en meest kritieke workloads van Nederland te draaien, zijn dus al decennialang ruimschoots in huis.

Misvatting 2: Een lokaal alternatief kan nooit 100% van onze diensten afdekken

Een ander veelgehoord tegenargument is dat hyperscalers unieke, proprietary diensten bieden (bijvoorbeeld specifieke AI-services) die een lokale partij niet heeft. Dat klopt. Maar wie zegt dat je deze diensten ook daadwerkelijk allemaal nodig hebt? Vergelijk het met Microsoft Word: daar zitten duizenden functies in, maar in de dagelijkse praktijk gebruik je slechts een fractie daarvan.

Denk aan de cloudmarkt als een IT-supermarkt. Hyperscalers zijn gigantische supermarkten waar voornamelijk Amerikaanse producten verkrijgbaar zijn en waarvan het aanbod overweldigend is. Maar het ‘winkelmandje’ van een gemiddelde overheid of grote enterprise-organisatie bestaat voor 80 procent uit veelgebruikte standaarddiensten zoals virtual machines, containerplatformen, netwerken en identiteitsbeheer. Al deze basisproducten, zeg maar de hagelslag, de boter en de melk, liggen in de Nederlandse supermarkt (het Nederlandse ecosysteem) gewoon in de schappen.

'Door niet alle eieren in een mandje te leggen, voorkom je een concentratierisico'

Het uitgangspunt van digitale autonomie is daarbij niet om weg te bewegen van de hyperscaler en er nooit meer terug te komen. De strategie draait om risicospreiding. Haal je dagelijkse, kritieke IT-fundament (de hagelslag) bij de soevereine Nederlandse supermarkt. Heb je voor 20 procent van je innovatie een hele specifieke AI-dienst (de Amerikaanse donut) nodig? Haal die dan bij de hyperscaler. Door niet al je eieren in één mandje te leggen, voorkom je een concentratierisico.

Misvatting 3: Wat als mijn lokale cloudprovider wordt overgenomen?

Dit is misschien wel de meest genoemde zorg van IT-beslissers. Je migreert je workloads naar een Nederlandse provider om soeverein te zijn, maar een jaar later wordt deze partij overgenomen door een private equitypartij van buiten de Europese Unie. Het gevolg: vaak valt je data alsnog onder buitenlandse jurisdictie.

Precies voor dit scenario beweegt de Nederlandse markt naar open ecosystemen en strategische allianties. De oplossing ligt in een architectuur die strikt is gebaseerd op open standaarden en open source. Dit zorgt ervoor dat verschillende Nederlandse partijen naadloos met elkaar kunnen samenwerken en workloads uitwisselbaar zijn (federatieve cloud).

Marktpartijen maken onderling steeds vaker afspraken over leveringsgaranties. Als één provider wordt overgenomen door een partij buiten de Europese jurisdictie, kunnen de workloads door de open architectuur direct en naadloos worden overgenomen door een andere vertrouwde partner in het ecosysteem. Je hebt dan dus nooit te maken met ‘lege schappen’, waardoor de supply chain van je infrastructuur altijd is gewaarborgd.

Hoe nu verder?

Het is tijd dat we het ‘Calimero-denken’ loslaten. De volwassenheid van de Nederlandse IT-sector laat zien dat organisaties niet hoeven in te leveren op schaalgrootte, diversiteit of leveringszekerheid. Maar digitale autonomie bereik je natuurlijk niet in één dag. Het is een strategische keuze om risico’s te spreiden en de afhankelijkheid van één enkele leverancier af te bouwen.

Je hoeft daarvoor niet je hele IT-landschap in één keer volledig anders in te richten. Een pragmatische eerste stap is het in kaart brengen van applicaties die relatief eenvoudig te verplaatsen zijn en toch cruciaal zijn voor de continuïteit. Vervolgens is het zaak om eerst te kijken of wat je nodig hebt ook in de lokale supermarkt te verkrijgen is. En dan zul je zien dat de gebundelde kracht van de Nederlandse IT-sector sterker is dan je denkt.