‘Uitdagingen kunnen mij niet groot genoeg zijn’
Ze heeft ruim twintig jaar IT-ervaring op zak, van websitebouwer in het jaar kruik tot Chief Mastery Officer bij Team Rockstars, en toch blijft Mirjam van Olst zo enthousiast over IT alsof ze zojuist voor het eerst een computer heeft aangezet. ‘Mijn droom kwam uit toen ik mee mocht ontwikkelen aan het grootste SharePoint platform ter wereld op dat moment. Eindelijk kon ik mijn kennis toepassen.’ Met het inzicht: met een goed team kun je het onmogelijke waar maken.
© Power Women in Tech
Een uitgestippeld carrièrepad, geplande loopbaanontwikkeling: daar doet Mirjam van Olst niet aan. Nieuwe banen komen op haar pad, ze krijgt tips van vrienden of collega’s en gaat zo van het ene naar het andere avontuur. Neem nou haar huidige baan, als Chief Mastery Officer bij Team Rockstars. ‘Een headhunter waar ik goed mee had samengewerkt in een vorige job, dacht dat de bedrijfscultuur van dat bedrijf goed zou passen bij mijn persoonlijke waarden. Bij dit bedrijf behandelen ze de IT’ers als popsterren, wij zijn hun managers en moeten ervoor zorgen dat zij kunnen knallen. Die houding vind ik mooi.’
Het was een overduidelijke match, met een klein probleem: er was op dat moment geen vacature. Maar korte tijd daarna kwam de positie van CTO vacant. Mirjam nam de gok en werd interim-CTO, zonder te weten hoe dat zou lopen. Als interimmer schreef ze een vlammende techvisie voor het bedrijf. ‘Supergaaf om te doen. De moeilijkheid is om iets abstracts, concreet te maken. Je moet dichtbij blijven om aan te sluiten bij denkbeelden van mensen, en tegelijkertijd ver genoeg vooruit kijken zonder wollig te worden. Als het er dan eenmaal staat, dan denk je: ja, logisch.’
Makkelijke weg
Dat daarna iemand anders werd gevonden om de vacature in te vullen, was even slikken. Maar niet te lang: ze werkt nu als Chief Mastery Officer en die functie past haar als een jas. ‘De makkelijke weg was geweest om te vertrekken’, zegt ze. ‘Maar ik hou van uitdagingen, vooral intellectuele uitdagingen kunnen eigenlijk niet groot genoeg zijn.’
‘Ik weet nooit wat mijn volgende rol is, ik heb nooit bedacht: dat wil ik later worden’
Die houding zie je terug in haar hele loopbaan. ‘Als er een kans voorbijkomt waarvan je denkt: misschien een wat te grote stap, dan denk ik: we zien het wel. Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk wel dat ik het kan.’ Dat begon al tijdens haar opleiding Technical Computer Science aan de Haagse Hogeschool (toen nog TH Rijswijk). Tijdens het project waarbij studenten een mini-onderneming starten (een klasgenoot ontwikkelde een nieuwe servethouder), ging zij eerst samen met andere studenten en daarna samen met een vriend websites bouwen. Dat was in het jaar 2000, toen internet nog op een haperende dieselmotor draaide en de verbinding van koperdraad was, bij wijze van spreken. ‘We verkochten aandelen aan vrienden en familie, ik geloof voor 25 gulden per stuk. Toen het project was afgelopen, hadden wij nog opdrachten voor nieuwe sites liggen, dus we gingen door.’
Steeds grotere opdrachtgevers
Begon het studentenbedrijf met een site voor een lokale plantenkwekerij en het bedrijf van haar vader, na verloop van tijd werden dat steeds grotere opdrachtgevers, zelfs gelieerd aan de Europese Unie en de Verenigde Naties. ‘We mochten overal naartoe reizen en uitleggen hoe wat we gebouwd hadden werkte, het was heel cool. Hij deed de sales, ik de techniek. We ontwikkelden steeds meer webapplicaties.’ Hoe ze dat leerde? Gewoon, door te doen. ‘En ik had een vriend die ook webapplicaties bouwde, hem kon ik soms advies vragen.’
'Met knikkende knieën stond ik op het podium voor 500 man, superzenuwachtig'
Leren van anderen
Volgende stap: een vaste baan. Haar eerste baan, eigenlijk. ‘De leuke opdrachten in ons bedrijf hielden een beetje op’, zegt ze. ‘En de markt ging van classic ASP naar ASP.net. Die nieuwe technologie kon ik me makkelijker eigen maken als ik ergens in dienst ben, dacht ik. Dan kan ik ook van anderen leren.’
Ze werd binnengehaald door Macaw, een Microsoft-partner die destijds op Schiphol-Rijk zat. En toevallig kwam ze op een Sharepoint-project terecht. Ook daar dook ze helemaal in. ‘Mijn leidinggevende werd gevraagd om een lezing te houden op de eerste Microsoft-conferentie in Berlijn over Sharepoint, hij schoof mij naar voren. Daar stond ik voor vijfhonderd man, met knikkende knieën. Superzenuwachtig. Een vrouw op het podium tijdens zo’n evenement was echt nog iets bijzonders. Mijn lezing was goed genoeg, maar niet geweldig. Maar ik raakte enthousiast, ik wilde hier meer mee doen.’ Ze ging zich inzetten voor de Sharepoint usergroup in Nederland, de DIWUG (Dutch Information Worker User Group), waar ze meer ging organiseren en meer lezingen gaf. ‘Elke maand waren er meetings, en daar kwamen zo’n vijftig mensen per keer op af. Zo leer je zo’n vaardigheid als spreken in het openbaar pas echt.’
In Amerika deed ze mee met een van de eerste trainingen om Microsoft Certified Master te worden. Als enige vrouw, alweer. ‘In de cursus voor mij zat ook één vrouw, verder zaten er alleen mannen in die groep. Het was ontzettend intensief: elke dag van acht tot acht, drie weken lang, elke vrijdag theorie-examens en veel hands on labs. Op de laatste zaterdag werd de training afgesloten met een lab dat een hele dag duurde. Iedereen was volkomen gesloopt. Dat laatste lab haalde ik ook niet, daar heb ik nog zes maanden op moeten studeren.’
Weinig tijd, veel druk, goede sfeer
Haar knoertharde werken bleef niet onopgemerkt, Mirjam kreeg een nieuwe functie als Sharepoint Architect, en later programmamanager en COO bij Avanade. Bij haar overstap maakte ze twee belangrijke afspraken.
Eén: ze wilde tijd en gelegenheid krijgen om zich in te blijven zetten voor DIWUG. En twee: een groot, complex SharePoint-project om zich in vast te bijten. En Avanade kwam over de brug, ze werd neergezet bij een grote oliemaatschappij. Eerst als architect en later als programma manager om met een team een platformmigratie uit te voeren van on prem naar de cloud. Weinig tijd, veel druk: ga er maar aan staan. Mirjam: ‘Het team was internationaal, met mensen in India, in de VS en in Europa. Dus het werk ging eigenlijk 24 uur per dag door. We werkten aan een platform dat ook altijd bereikbaar moest zijn. Bij die opdracht heb ik mijn passie voor leadership ontdekt. Het werk was lastig, uitdagend en veel, maar de groep bleef enthousiast. Er is helemaal niemand omgevallen tijdens dat project, en dat is best bijzonder.’
Hoe kreeg ze dat voor elkaar? Door te investeren in de samenwerking, en collegialiteit als uitgangspunt te nemen, legt ze uit. ‘Als iemand laat moest werken, zat die nooit alleen. Dan bleef iemand anders ook. Op die manier laat je zien dat we elkaar ondersteunen.’ En moest de klant worden teruggeduwd, dan was dat Mirjams pakkie-an. ‘Hé jongens, dat kan niet, de grens ligt hier, moest ik dan tegen die grote opdrachtgever zeggen. Bij die duidelijkheid is uiteindelijk iedereen gebaat, zowel het team als de opdrachtgever.’
162 boeken
Ze groeide door bij Avanade, naar COO Nederland, kreeg daar later de verantwoordelijkheid voor België en Frankrijk nog bij (‘Die Franse werkcultuur is echt niet makkelijk) en werd daarna gevraagd om talent creation op te zetten. Een fantastische klus. Tenminste, het eerste jaar. ‘Dat was aan het einde van de covid-periode, toen wilde iedereen vooruit. In het tweede jaar werden er nauwelijks mensen aangenomen, en dan is talent creation niet meer zo leuk. De interesse in het werk dat ik wilde doen was weg. In dat ene jaar heb ik 162 boeken gelezen. Ik hou van lezen, maar zoveel boeken betekent dat ik me gewoon zat te vervelen.’
Ego voeden
Rapid Circle belde: wil je misschien general manager worden? Nieuwe uitdaging, maar natuurlijk was Mirjam daarvoor in. Een mooie plek bij een mooi bedrijf, maar toen aandeelhouders van de andere kant van de wereld zich met de cijfers gingen bemoeien, werd het minder inspirerend. Ze ging weg, zelfs zonder volgende functie achter de hand, om zich te bezinnen op haar werk. ‘Ik wilde weer terug naar de inhoud, naar de reden waarom ik IT zo leuk vind. Een rol als CTO past goed bij me.’ En daar was Team Rockstars, precies de juiste opdracht op het juiste moment. Want als iemand weet hoe ze IT’ers enthousiast moet maken, inspireren tot een positieve samenwerking en ongelofelijke resultaten, dan is het Mirjam. Als bonus komt ze weer toe aan schrijven. Niet alleen columns voor AG Connect, maar ook visiedocumenten zoals de techvisie en – onlangs afgerond – haar blik op de engineer van de toekomst.
Wat er na Team Rockstars komt? Geen idee, en dat is precies wat ze wil. ‘Ik weet nooit wat mijn volgende rol is. Ik heb nooit bedacht: dat wil ik later worden.’ Pas als de verveling toeslaat, gaat ze voorzichtig om zich heen kijken. ‘En dan komt er eigenlijk altijd wel iets langs waarvan ik denk: misschien is dat interessant.’ Maar zover is het nog lang niet. ‘Ik hoop nog wel even bij Rockstars te zitten.’ Dat haar visitekaartje nu geen CTO staat, deert haar niet. ‘Ik heb niet echt een ego dat gevoed moet worden door een titel. Ik haal vooral voldoening uit mensen die enthousiast zijn over wat ik doe.’
3 x inspiratie van Mirjam van Olst
Mooiste speech
'De 9 life lessons commencement speech van Tim Minchin voor de University van Western Australia vanwege zijn pleidooi voor kindness en kritisch denken.'
Rolmodel
'Mijn moeder, die al toen ik geboren werd in 1979 als programmeur bij IBM werkte. Ondanks dat dit thuis geen expliciet onderwerp van gesprek was weet ik zeker dat zij mij als rolmodel enorm heeft beïnvloed.'
Vrije tijd
'Lezen, omdat het constante inspiratie geeft, me de mogelijkheid geeft te blijven leren, nieuwe inzichten op te doen, en me te verplaatsen in de schoenen van anderen.'
Reacties
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Word abonnee