De fabrikanten van slimme apparatuur die via internet kan communiceren letten vooral op het magische begrip 'Time to Market'. Met andere woorden: kunnen we snel genoeg leveren en blijven de we concurrentie daarmee een stap voor? Over de veiligheidsaspecten worden veel minder nagedacht. De kans is niet denkbeeldig dat er apparaten met een eigen IP-adres worden gemaakt en verkocht die zo lek zijn als een mandje.
Slimme apparatuur mt een erg goede beveiliging hebben. Niet alleen tegen hackers van buitenaf, maar ook tegen de eigen gebruiker. Lewis wijst in dit verband op een onderzoek door de BBC uit 2004. Daar werd gekeken of gebruikers bereid ware om hun inloggegevens prijs te geven in ruil voor een reep chocolade. Het bleek, dat meer dan 70 procent daartoe bereid was. Een IoT-apparaatje zal zijn gebruiker dus tegen zichzelf in bescherming moeten nemen. Bijvoorbeeld door een extra controlevraag te stellen in de trant van "weet u dat wel zeker?"
Extra werk
Voor de makers van IoT-spulletjes betekent dit wel extra wek. Zij zullen de extra veiligheid moeten inbouwen in een klein apparaat en dat vergt denkwerk. Temeer daar kleine apparaatjes niet zoveel geheugen of processorcapaciteit hebben. Lewis wijst er in zijn artikel bij Forbes op dat de verantwoordelijkheid van de aanbieders hier zeer groot is. De mens is een gewoontedier dat niet snel een nieuwe werkwijze al aanleren om in een IoT-omgeving veilig te kunnen opereren.
Reacties
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Word abonnee