Loopbaan

Carriere
hond op kantoor

Hond op de zaak

‘Who let the dogs out?’

© CC-BY-2.0 - Flickr Walter Rumsby
18 april 2017

‘Who let the dogs out?’

Honden op de werkvloer: voor de een is het een gruwel (allergisch, bang of vies van hondenharen), de ander vindt het fantastisch. Het kan een praktische oplossing zijn, maar er is meer te zeggen voor het meenemen van je hond naar kantoor. Zo groeit het vertrouwen tussen collega’s en verbetert de samenwerking, blijkt uit diverse recente onderzoeken. Daarnaast zegt het iets over de bedrijfscultuur.

Vier professionals werkzaam in de IT vertellen over hun trouwe viervoeters die regelmatig mee mogen naar kantoor.

 

'Je mag het niet opdringen'

Martijn Zewald (46) is CEO van ABAX Nederland. Hij verkocht zijn bedrijf in 2015 aan ABAX, een Noors telematicabedrijf met 350 medewerkers verspreid over acht landen, en bleef aan als verantwoordelijke voor Nederland.
In Nederland werkt hij met veertien collega’s in een kantoor in Sugar City (een oude suikerfabriek waar onder meer ook het tv-programma The Voice wordt opgenomen) in Halfweg.

Martijn Zewald

Martijn neemt als het zo uitkomt – meestal 1 tot 2 keer per week – zijn hond Diablo mee naar kantoor. Het is een witte herder van acht. Een paar jaar terug kwam Diablo bij zijn gezin, nadat zijn vorige hond was overleden. “We wilden niet opnieuw aan een pup beginnen, want dat kost nou eenmaal heel veel tijd en energie. Toen we via via hoorde over Diablo hebben we besloten de gok te wagen.” Diablo moest weg bij het gezin waar hij woonde omdat hij daar niet op zijn plek zat. “De vorige eigenaren hadden weinig tijd en ruimte en Diablo vertoonde dominant en beschermend gedrag. Zo mocht hun zoontje van 5 niet met andere kinderen spelen.”
De kinderen van Martijn waren al wat ouder toen Diablo bij hem in huis kwam. Ze zijn heel intensief met hem aan de slag gegaan. “Al snel werd hij rustiger en ook minder dominant naar andere honden toe. Inmiddels weet hij zijn plek.”
Toen zijn vrouw en kinderen een keer een hele dag van huis waren besloot Martijn Diablo een dag mee te nemen naar kantoor. “In het begin week hij geen seconde van mijn zijde en vooral de glazen lift was heel imponerend.” Inmiddels voelt Diablo zich er thuis. Hij is groot en aanwezig dus de meeste mensen moeten wel even aan hem wennen. “Niet iedereen is een hondenmens. Maar tot nu toe komt het altijd goed.”
Mocht er iemand komen werken die panisch of allergisch is voor honden, dan houdt het op, weet Martijn. “Je kunt zoiets niet opdringen. Ik zou mijn hiërarchie nooit misbruiken. Het is belangrijk dat iedereen zich fijn voelt op het werk.”
Hij merkt dat Diablo op kantoor ook goed is voor zijn gezondheid. “Ik kom nou ook eens achter mijn pc vandaan omdat ik hem uit moet laten.” Een ander positief effect is de huiselijkheid die het met zich meebrengt. “Iedereen vindt het gezellig en mensen stappen vaker naar binnen voor een praatje of een aai.” Nadeel zijn de witte hondenharen op de zwarte vloerbedekking. “Maar de schoonmaker is de laatste die daar moeilijk over doet, hij zorgt in de vakantie zelfs voor Diablo.”

 

 

‘Ik besef dat ik een uitzondering ben’

Prof. Dr. Catholijn Jonker (49) is hoogleraar aan de TU Delft. Haar vakgebieden zijn Kunstmatige Intelligentie en Decision Support Systems. Zij doet onderzoek naar onderhandelen, teamwork tussen mensen en intelligent agents, en naar hoe artificial intelligence op een ethisch verantwoorde manier ontwikkeld kunnen worden. Hond Eppy gaat vaak mee naar de universiteit.

Catholijn Jonker

Catholijn is hoogleraar op de TU Delft. Omdat de universiteit een openbaar gebouw is mogen er officieel geen honden zijn. Toch mag zij haar hond Eppy meenemen naar haar werk en doet ze dit ook wanneer het kan. “Ik had een goede onderhandelingspositie toen ik hier kwam werken en heb dispensatie gekregen voor het gebouw waarin ik werk.” Zij beseft heel goed dat ze boft en voelt zich daar weleens ongemakkelijk bij. “Ik zit in een luxepositie en ben mijn collega’s heel dankbaar.”
Haar hond is een appenzeller sennenhond van 1 jaar en 3 maanden. Het is haar derde hond van dit ras. “Toen ik hem net had werkte ik halve dagen thuis om de overgang voor hem wat minder groot te maken.” Ze heeft een bench in haar kantoor voor als hij niet braaf is of er mensen langs komen die niet van honden gediend zijn. Verder heeft ze een bak met hondensnoepjes staan voor als het bezoek wat wil geven. Ze hoopt van de zomer op de fiets naar haar werk te kunnen, maar Eppy moet nog leren om een uur stil in het mandje achter de fiets te blijven zitten. Voorlopig gaan ze samen met de auto.
Ze weet heel goed dat het een keer op kan houden als ze collega’s krijgt die allergisch of doodsbang zijn voor honden. “Iedereen heeft recht op een prettige, veilige werkomgeving. Maar zo lang het gaat knijp ik in mijn handen.”
De meeste van haar collega’s vinden het heel gezellig dat Eppy er is. “Ik verdenk sommigen ervan dat ze eerder voor mijn hond komen dan voor mij”, grapt Catholijn. Zij vindt het prettig om zelf te kunnen zien dat het goed met hem gaat. “Ik maak lange dagen en thuiswerken is niet altijd mogelijk. Bovendien hoef ik zo niet per se op tijd thuis te zijn om hem uit te laten of eten te geven. Ik werk zo prettiger en effectiever. Maar de meningen zijn erover verdeeld. Ik hoor ook weleens dat mensen het onprofessioneel vinden.”

 

 

‘Jammer van die opgegeten pingpongballen’

Purdey Horbach (39) studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam en werkte daarna voor Marcommit. Daarna maakte ze de overstap naar de IT: eerst bij Tools4ever en nu bij Xillio in Hilversum. Ze is content marketeer bij de contentmigratie- en integratiespecialist. Ze woont met haar man, twee kinderen en hond Tess in Soest.

Purdey Horbach

Purdey neemt haar zwarte labrador Tess – vernoemd naar de handbalkeepster van het Nederlands team – iedere dinsdag mee naar het kantoor van Xillio in Hilversum. Tess is inmiddels 6 maanden en gaat dolgraag mee naar het werk van haar baasje. “Als we de auto uitstappen sprint ze naar de deur om iedereen te begroeten.” Haar vorige hond Messi, eveneens een labrador, die afgelopen zomer op 5 jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van nierproblemen ging ook al mee naar haar toenmalige werkgever Tools4ever. “Mijn vorige baas had ook een labrador en was er wel voor te porren. Mijn huidige baas is geen hondenmens, maar reageerde positief toen ik er een balletje over opgooide tijdens mijn sollicitatiegesprek. Zolang de hond niet blaft en geen overlast veroorzaakt was het oké.” Inmiddels is hij helemaal om: toen er onlangs een bedrijfsfilmpje werd gemaakt eiste hij dat Tess ook van de partij moest zijn.
Tess ligt op een matje in de kamer van Purdey en gedraagt zich doorgaans voorbeeldig. “Al heeft ie de neiging om de pingpongballetjes op te eten, dat is wat minder”, lacht ze. Tess werkt als een soort koffiemachine. “Het brengt mensen bij elkaar. Mensen stappen eerder binnen om even een praatje te komen maken of een kroel te geven aan Tess. Toen Messi overleed kreeg ik ook allerlei lieve appjes van mijn oud-collega’s. Het verbroedert toch op de een of andere manier.”
Een van de programmeurs op haar werk is allergisch voor honden. “Hij komt maar een dag in de week op kantoor en zolang ik Tess alleen op mijn kamer hou, heeft hij er gelukkig geen last van.” Purdey zou nooit haar baan opzeggen als haar hond niet meer mee zou mogen naar kantoor, maar ze vindt het wel een pre als werkgevers het toestaan om huisdieren mee te nemen. “Het zegt toch iets over de relaxte en flexibele sfeer die er heerst.”

 

‘Last? Hooguit als ie ligt te snurken tijdens vergaderingen.’

Ton Koot (53) is chief operations officer bij CoolProfs en een van de medewerkers van het eerste uur. Hij studeerde Biotechnologie, waarna hij onder meer bij Sterling Software en CTI Software werkte. Zijn hond Jimmy gaat gemiddeld een keer per week mee naar kantoor.

Ton Koot

Jimmy (9), een Cavalier King Charles Spaniël (het enige ras dat volgens een Engelse mythe het parlement in mag), scharrelt regelmatig rond door het gebouw waar CoolProfs is gevestigd. De hond is van de dochter van Ton, die sinds ze studeert minder vaak thuis is om de hond gezelschap te houden of uit te laten. “Ik heb mijn mede MT-leden netjes gevraagd of het een probleem was als ik hem af en toe mee nam naar kantoor, en toen vrijwel iedereen enthousiast reageerde besloten we een tijdje proef te draaien.” Dat is nu zo’n vier jaar geleden en vanaf dag één ging het goed. Sterker nog: Jimmy is de mascotte geworden van het bedrijf. Hij staat zelfs op de jaarlijkse kerstkaart en op de website van CoolProfs staat tussen de medewerkers ook een foto van Jimmy.
Jimmy gaat gemiddeld een dag in de week mee naar kantoor, maar het gebeurt ook weleens dat ‘ie twee weken niet verschijnt of dat ‘ie in 1 week 4 keer mee mag. “Hij mag overal komen en maakt daar ook gretig gebruik van. Hij ruimt de voedselresten op en je moet het niet wagen om een glas melk naast je neer te zetten op de grond, want hij lebbert het zo leeg.” Hij vindt het heerlijk om op kantoor eerst een paar keer achter tennisballen aan te rennen die Ton door het kantoor smijt. Thuis ligt er parket en glijdt hij weg, op kantoor ligt er tapijt.
Volgens hem werkt het niet met elk type bedrijf en elk ras. “Het is afhankelijk van je bedrijfscultuur en hoe je hond zich gedraagt. Jimmy heeft iets ontwapenends: hij is klein en blaft niet. De enige overlast die hij veroorzaakt is zijn gesnurk, maar dat komt soms goed van pas tijdens sollicitatiegesprekken, aangezien het mensen op hun gemak stelt. En tijdens vergaderingen, als de gemoederen eens hoog oplopen, haalt zo’n harde hondensnurk de angel eruit.”

 

Lees meer over Loopbaan OP AG Intelligence
Reactie toevoegen
De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.