Management

Juridische zaken

ConflICT: Contracteren in de IT

16 november 2012

Maar het gebeurt ook regelmatig dat partijen wel weten wat ze van elkaar verlangen, maar dat het bij de manier van vastleggen misloopt. Daarbij speelt vaak een rol dat sommige bepalingen worden opgenomen in het contract, simpelweg omdat men denkt dat het zo moet of hoort. Dat soort bepalingen wordt vaak klakkeloos overgeschreven uit andere contracten. In het enthousiasme staat men dan niet stil bij de vraag of die specifieke bepaling ook in dat concrete geval wel wenselijk is. En als die vraag niet wordt gesteld, dan doet het opnemen van zo’n bepaling vaak meer kwaad dan goed. Maar daar komt men meestal pas later achter.

Een dergelijk geval deed zich eerder dit jaar voor ten aanzien van een tussen twee partijen gesloten licentieovereenkomst. In die overeenkomst was een zogenaamde ‘entire agreement’-clausule opgenomen. Een dergelijke clausule geeft kort gezegd aan, dat datgene wat in de overeenkomst staat de volledige afspraken van de contractspartijen weergeeft en dat andere punten die niet in de overeenkomst zijn vastgelegd geen onderdeel uitmaken van de relatie tussen partijen. Een dergelijke clausule is vaak een min of meer standaard tekstblok dat we vooral in veel Amerikaanse en Engelse contracten tegenkomen.

In de betreffende overeenkomst stond ook een bepaling over de situaties waarin de overeenkomst mocht worden beëindigd. Die bepaling was vrij specifiek geformuleerd. In het geval partij A de overeenkomst schond, kon partij B de overeenkomst beëindigen indien het geconstateerde gebrek niet binnen 60 dagen na kennisgeving was hersteld.

U raadt het al: in dit geval zond partij A aan partij B een beëindigingsbericht zonder rekening te houden met die lange termijn. Daar had A ook een reden voor; B kon volgens haar toch niet meer nakomen. Het respecteren van die termijn had volgens A dus niet zo veel zin.

Op basis van de wet mag in zo’n geval normaal gesproken beëindiging (ontbinding) plaatsvinden zonder die lange termijn in acht te nemen. In dit geval pakte het echter anders uit. Omdat de overeenkomst een ‘entire agreement’-clausule bevatte en het beëindigingsartikel vrij specifiek was, kwam het Gerechtshof in Leeuwarden tot de conclusie dat de overeenkomst alleen kon worden beëindigd op basis van de in dat artikel genoemde gronden. Voor een aanvullende werking van de wettelijke regeling vond het Gerechtshof hier dan ook geen reden aanwezig. De wettelijke regeling die normaal gesproken de contractuele bedingen had kunnen aanvullen, kon hier dus niet worden ingeroepen.

Hierbij speelde ook een rol dat het een contract was dat tussen twee commerciële partijen werd gesloten en dat er geen sprake was van een onevenwichtigheid in hun relatie. In het oordeel van de rechter klonk door dat partijen maar beter hadden moeten opletten alvorens zij een dergelijke bepaling in hun contract opnamen, of dat zij zich in ieder geval beter hadden moeten laten adviseren. Het gevolg hiervan was dat de overeenkomst slechts kon worden beëindigd met inachtneming van de in het betreffende artikel overeengekomen termijn van kennisgeving en de aangeboden mogelijkheid van herstel.

Een mooi voorbeeld van een contract waarin zonder echt na te denken bepalingen zijn opgenomen die later toch behoorlijk ingrijpende gevolgen blijken te hebben. Waarschijnlijk heeft geen van partijen zich gerealiseerd dat dit de consequentie zou zijn van het opnemen van de ‘entire agreement’-clausule. Toch heeft in ieder geval één van hen daar nu veel spijt van. En dat is zonde. Van tevoren stil staan bij de bepalingen van de overeenkomst had dit kunnen voorkomen. Blijven nadenken dus!

 
Lees het hele artikel
Je kunt dit artikel lezen nadat je bent ingelogd. Ben je nieuw bij AG Connect, registreer je dan gratis!

Registreren

  • Direct toegang tot AGConnect.nl
  • Dagelijks een AGConnect nieuwsbrief
  • 30 dagen onbeperkte toegang tot AGConnect.nl

Ben je abonnee, maar heb je nog geen account? Neem contact met ons op!