Development

Software-ontwikkeling

Column: Structuur

30 april 2015

De zaak moet overzichtelijker, éénduidiger, meer uniform. Ik denk bij mezelf: “Je hebt makkelijk ­praten. Weet je hoeveel tijd ons dat kost? Als het niet voor een goed doel zou zijn…”

En ik hoor mijn klanten.

We maken een plan. Gestructureerd wordt het aangepakt, ruimte voor ruimte. Ook hier blijkt de praktijk weerbarstig. Het kinderspeelgoed ligt verspreid. De hobbykamer doet soms dienst als slaapkamer. Moeten de oude studieboeken nu wel of niet weg. En die oude trapnaaimachine? In tijden van crisis? Als de elektriciteit uitvalt heb je weinig aan boeken in de cloud of een elektrische naaimachine. Je weet maar nooit. Dus het kost meer tijd, meer zweet en af en toe wat tranen.

En wat levert het op?

Ja, de boeken staan nu keurig gesorteerd op grootte. En de ordners op kleur. Maar ik vind niks meer terug.

De woordenboeken staan niet meer bij de encyclopedie. De gids voor de wijnkenner leunt tegen een detective. Een aantal partituren is gelukkig even groot en is zwart gekaft. Die mogen naast elkaar blijven. Ze zingen zachtjes verder.

Maar er zijn ook verrassingen. Naast het Polykwaliteitszakboekje (1997) staan opeens de ‘Algemeene bepalingen op het houden van week- en jaarmarkten binnen de Stad Alkmaar’ en de ‘Keur omtrent de soort, het gewigt en den prijs van het Brood, zoo als hetzelve binnen de Stad Alkmaar zal moeten worden verkocht’, beide uit 1844. Vlakbij de RVOI 1977, de AVTI 1970 en de pocket CMMI SERV van 2011. Als je goed luistert, hoor je ze met elkaar overleggen: “Eigenlijk gaan we allemaal over gezag, handhaving, keurmeesters en vakmanschap.” Maar ook elkaar wijzer maken: “Nee hoor, in 1844 was de broodmarkt al gereguleerd, niks vrije markt.” En: “Requirements definition, wat is dat? Is dat zoiets als regelgeving voor computers?” En het zakboekje speelt met verve een rol als consultant.

Verrassend is, dat het ‘willen regelen’ bepaald niet van de laatste tijd is, dat de oudste boekjes het dunst zijn en dat de regelingen gedrukt zijn in klein font. Op mijn boekenplank zie ik circumstantial evidence van de stelling dat regelingen, wetten en voorschriften in de loop van de tijd autonome groei vertonen.

Dat regelaars en wetgevers zulke bescheiden mensen zijn, dat ze alleen maar zachtjes praten. Dat doen boeken met kleine lettertjes namelijk ook.

Nee, dan de wat grotere boekjes. Zoals ‘De One-minute manager’, een kleine schreeuwlelijk. Roept one-liners. Een sprint-mannetje avant-la-lettre. ­Prima oplossingen voor hier-en-nu-problemen, maar wel wat kortzichtig. Leunt tegen het 2300 jaar oude ‘De kunst van het oorlog voeren’, strategisch en kostengestuurd aan de ene kant en ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’ aan de andere kant. ­Westerse wijsheid en oosterse wijsheid broederlijk naast ­elkaar.

En de grote boeken: de IEEE Software Engineering Standards in drie verschillende uitgaven, ook hier is de jongste het dikste. Staat naast de klassiekers van Boehm, Sommerville, Mintzberg en Juran. Mopperkonten zijn het. “Waarom staan we nog steeds naast elkaar en waarom gaan de oudste Standards straks bij het oud papier?” Ja, mopperkonten. Niet verrassend dat de jongere generatie ze niet meer wil kennen.

Maar de allergrootste zijn ‘De Spoorwegen in Nederland’, ‘Mythen van de mensheid’, Thijsses ‘Paddestoelen’ en ‘De Kabouter’ van Rien Poortvliet. Waarom zijn die nu naast elkaar terecht gekomen? Waarover spreken zij, daar bovenin de kast? Over verbeelding. Over wat er niet is. Over wat er kan zijn. Over kijken en je verwonderen.

En ik vraag me af: “Wat heb ik hiervan te leren? Wat levert het mij op?”

Die boeken hebben meestal nieuwe buren gekregen. Ze zijn hun vertrouwde omgeving kwijt en hebben er een nieuwe voor in de plaats gekregen. Hebben in hun nieuwe omgeving een andere waarde. Geen mindere, een andere. Samen met hun nieuwe omgeving betekenen ze iets nieuws. Wat, dat moet ik ­ontdekken. De eenvormigheid die ik nastreefde is gelukt: in de dimensie ‘ruglengte’ is een ordening aangebracht, waarmee oude ordeningen zijn doorbroken. Er ontstaan spontaan nieuwe ordeningen, die ik zie, als ik er voor open sta.

De styliste vraagt me: “Ben je tevreden met het resultaat? Ik ben het namelijk wel.” En ik antwoord: “Het is anders dan wat ik verwacht had, ik heb er zelf veel meer aan moeten doen dan ik gepland had en ik denk ook, dat je mijn leer-resultaat niet had voorzien, noch hebt bedoeld.”

En ik hoor mijn klanten.

 
Lees het hele artikel
Je kunt dit artikel lezen nadat je bent ingelogd. Ben je nieuw bij AG Connect, registreer je dan gratis!

Registreren

  • Direct toegang tot AGConnect.nl
  • Dagelijks een AGConnect nieuwsbrief
  • 30 dagen onbeperkte toegang tot AGConnect.nl

Ben je abonnee, maar heb je nog geen account? Neem contact met ons op!